Herinneringen aan wat was

De wereld is de afgelopen vijftig jaar ontzettend veranderd. Veel is verloren gegaan. We moeten nu vastleggen wat er nog over is. Uitgeverij Sanderling wil herinneringen verzamelen voordat het te laat is. Herinneringen aan verdwijnende landschappen, vogels en vlinders. Aan eilanden die binnenkort misschien niet meer bestaan. Aan stilte en duisternis, entiteiten die steeds zeldzamer worden. 

Steeds minder mensen herinneren zich de rijkdom van de natuur. Dat rond struiken en bermen wolken van vlinders zwermden. Dat de zomerlucht vol leeuweriken was. Dat iedereen blij en verliefd werd van hun gezang. Tientallen liefdesgedichten zijn er geschreven over het gezang van de leeuwerik, van de middeleeuwen tot in de twintigste eeuw. Er is zelfs een boek geschreven over gedichten over de leeuwerik. Je kunt met recht zeggen dat de zang van de leeuwerik behoort tot het Nederlands erfgoed. En hetzelfde geldt voor het wieto wieto van de grutto en het uitbundige tepiet van de scholekster.

Alles is veel voor wie niet beter weet. Een weiland met een paar grutto’s lijkt natuur. Een groene berghelling in Azië of Afrika lijkt natuur. Een stuk koraal met een koraalduivel lijkt natuur. Alleen wie de overvloed van vroeger kent – de luchten vol grutto’s, de dichtbeboste berghellingen, koraal met honderden soorten koraaldieren – weet wat er ontbreekt. En die mensen hebben landschapspijn, een woord dat gesmeed is door Jantien de Boer in haar gelijknamige boek

Als we niets vastleggen wat er was, kan het zomaar gebeuren dat niemand iets mist.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *